kamil şeker
New member
Paskalya'dan kısa bir süre önce, cumhuriyetteki yüzlerce Protestan kilisesinde harika şeyler oldu. Okumalarda, oyunculuk ve vokal olaylarda, ziyaretçilere Hıristiyan inancının gücünün doğasında ne olduğunu gösterdi: aşırı ihtiyaç duyulduğunda bile destek ve güven verebilir. Örneği açıklanan kişi Dietrich Bonhoeffer'dı. Kiliseler ona geçen hafta ona hatırlattı. Tam 80 yıl önce, Naziler teolog ve Nazi çekilişini idam etmişlerdi. Ancak, hücre karşısında bile çığlık atan hapsetme, anlamsızlık ve Gestapo Chicane'ye rağmen, darağacı karşısında bile, “iyi güçlerden harika bir şekilde iyileştiğini” biliyordu.
Bu kalıcı eleştiriye (burada da uygulanır) nasıl uyuyor, Almanya'daki Protestan Kilisesi (EKD), manevi rachitis ve otodive eğilimleri olan kırmızı-yeşil bir hayran kulübüdür? Bu uyuyor. Tabii ki, bu kilisenin solda bir listesi var. Ve elbette siyasallaştırılmış hava açısından zengin çok fazla evanjelik vaaz var, ancak gücü düzenlemede fakir. Ancak, bu eleştiri sadece bu 18 milyon topluluğu yapan şeyin bir kısmına tükürür. Hala varoluşsal ve kültürel bir hazine sandığı.
Bu içgörü altına girmekle tehdit ediyor. Çünkü kilise hala medyada ne zaman görünüyor? Sinodunda duran alkışlarla “son nesil” suçluları onurlandırdığında ya da sekiz (!!!) yıldan kalma “trans*, ikili olmayanlar ve cinsiyet planı çocuklar” için bir tatil boş zamanları sunarsanız. Evet, bu rahatsız. Ancak: 128 EKD sinodalları, Almanya Protestanlarının yüzde 0,001'inden daha azını sağlıyor. Bahsedilen queer çocukları, her yıl 13.000 Protestan topluluğu tarafından düzenlenen binlerce yaşın altında.
Protestanlar en büyük bestecilerini elden çıkarmak istediğinde
Elbette, bu kendini yıkıcı klişe protestoları var. Örneğin, EKD Sosyal Bilimler Enstitüsü müdürü alt Semitizm temsilcisi Gerhard Wegner. Şimdi kültürel mücevherlerin mükemmelliğin tutku dönemini atmasını istedi: Johann Sebastian Bach'ın tutkuları. Artık listelenmemelidirler çünkü orada Yahudi karşıtı fikirler ortaya çıkıyor. Aslında, tutkularda “Yahudilerin” İsa'nın ölümünü sorduğu söylenir (bu genellemede yanıltıcıdır, çünkü elbette hepsi Yahudiler değildi). Bununla birlikte, bir Protestan'ın ağzından olduğu gibi, kastettiği gibi, sekiz ve kendi gümüşüne saygısızdır.
Birincisi, Bach tutkuları başka yerlerde İsa'nın ölümünden sorumlu Yahudiler değil, “Ben, ben, ben ve günahlarım” olduğunu duyuruyor. İkincisi: Artık Tutkulardan metinleri gerçekten sınıflandırabilen bir nüfus grubu varsa, o zaman sevgililer saatlerce Bach konserlerini yetiştirdi. Üçüncüsü: Tutkuları ortadan kaldırırsak, Yeni Ahit'in kısımlarını silmemiz gerekecekti, çünkü Bach onları alıntı yapar. Bu İncil'in sakatlanması olurdu. Dolayısıyla çözüm sadece: ortadan kaldırmak yerine yorum yapılabilir.
Bu nedenle Weg-Bach-Postulat hakkında soru sormak haklıdır. Ancak bu öfkede, bir şey altına girmekle tehdit ediyor: Kilisedeki çoğunluk kültürel hazine sandıklarını boşaltmayı bile düşünmüyor. Son birkaç haftanın bir dizi tutku performansı ve Good Cuma hizmetlerindeki tutkulardan binlerce alıntı bunu kanıtladı.
Yüzde 98'i unutma!
Protestanlar klişelerinden daha fazlasıdır. Bu da Hanover'da yaklaşan Kirchentag'ı da gösteriyor. Doğru, queer ve cinsiyete duyarlı diğer insan için yaklaşık iki düzine hizmet ve atölye var. Çocukların cinsiyet değişikliği için orada ilan edilmeyeceğini umuyoruz. Bu dayanılmaz olurdu.
Bununla birlikte, cinsiyet değişimi reklamcılığı ve Kirchentag olan trans kişiler için herhangi bir pastoral bakımı eşitlemek de dayanılmaz olacaktır. Queer olaylarının yüzde iki oluşturduğu 1.500 olaydan oluşuyor. Yüzde 98'i varlıklarında bir şekilde tanınmayı da hak etmedi mi?
Cliché BL'de olduğumuz yerde
Kontrolsüz göç için yıllarca tanıtılan kilisenin üstlerinin çalıştığı naiflik işe yaradı. Ve bazı gözlemciler bu Hıristiyanların altına girmek isteyip istemediğini merak ettiler.
Ama yine de tüm resim çizilmedi. Aynı zamanda, tüm Protestan bölgesel kiliseler zulüm gören Hıristiyanlara bağlıdır, kilise yılında kendi Pazar günü var, burada tüm topluluklar ayrımcılığa uğradı. EKD'nin bile bir örgütü, Gustav Adolf fabrikası, Hıristiyan, özellikle Suriye gibi dünyanın dört bir yanındaki Protestan azınlıkları var. Hayır, Alman Protestan Kilisesi de yaşamak istiyor. Ancak bu, görünüşe göre hayatta kalma iradesi sadece tehditle artar.
Kilise politik olarak aktif olmalı, kısmen hesaplanmamış olmalıdır
Ve elbette: elbette, burjuva Hıristiyanları, evanjelik kilise liderleri, onlarca yıldır, onlarca yıldır, muhtemelen gelen Şansölyeyi ahlaki dışlama ile döktüklerinde, siyasetin büyük meselelerindeki yeşil kırmızı pozisyonlara atıfta bulunduklarında, etkisiz bir şekilde savaştılar.
Ancak tamamen apolitik bir kilisenin ne Hıristiyan ne de güvenilir olmayacağı da açıktır. Uluslararası katiller veya yoğun suçlular yaramazlık yaptıklarında İsa'nın takipçileri nasıl sessiz olmalı? Yaklaşık 800 milyon insan dünya çapında açlıkta ve yılda birkaç milyon açlıktan ölüyor mu? Siyasetimize, hatta engellerimize dikkat çekmeliler. Sadece taraflar arasında tartışmalı olan cevap – lütfen onları uzmanlara verin.
Ancak onları kırmızı-yeşil yumuşak noktalarına indirirsek kilise üstleri bile yanlıştır. Ancak, onları sadece medya aracılığıyla algılıyorsanız, çünkü (yani) bu indirimi yaptığını fark etmezsiniz. Medyayı bir piskopos veya bir cumhurbaşkanının vaazından alıntı yapın, daha sonra genellikle sağ -popülizm veya küresel ısınma konusunda sadece birkaç cümle.
Fakat kendinizi minber altına koyar ve tüm vaaz dinlerseniz, sık sık olacaksınız: Konuşmanın yüzde 50 ila 95'i siyasete adanmış değil, hayatınızı inanç, sevgi, umut yoluyla zenginleştirmek için.
Kiliseler hala yaşam onaylama, güven ve hayırseverlik gibi değerli ruh güçlerinin üretim tesisleridir. Bu dini yeterlilik, bazı papazların onu kaçırdığı zaman bile havada çözülmemiştir. Eğer vaaz o kadar düz olabilirse-bir Paul Gerhardt şarkısı söylenirse, “Joy bolluğu kutlar”, yine çok cesaret verici bir mesaj var. Çünkü şarkıyı 1666'da bestelediğinde, Gerhardt zaten dört çocuğu kaybetmişti. Ancak ahirette “bolluğu sevinç” vaadi ona bu tarafta güç verdi.
O, “Tanrı'nın sonunda bunu iyi yapacağına dair meydan okuyan umut” tarafından karşılandı. Ve bu her yerde, mezarda da uyanabilir. Rheinische Başkanı Thorsten Latzel, aksi takdirde kırmızı-yeşil hayran kulübünde şarkıcı olarak sıraladığımızlardan birini ifade ediyor.
Bu kalıcı eleştiriye (burada da uygulanır) nasıl uyuyor, Almanya'daki Protestan Kilisesi (EKD), manevi rachitis ve otodive eğilimleri olan kırmızı-yeşil bir hayran kulübüdür? Bu uyuyor. Tabii ki, bu kilisenin solda bir listesi var. Ve elbette siyasallaştırılmış hava açısından zengin çok fazla evanjelik vaaz var, ancak gücü düzenlemede fakir. Ancak, bu eleştiri sadece bu 18 milyon topluluğu yapan şeyin bir kısmına tükürür. Hala varoluşsal ve kültürel bir hazine sandığı.
Bu içgörü altına girmekle tehdit ediyor. Çünkü kilise hala medyada ne zaman görünüyor? Sinodunda duran alkışlarla “son nesil” suçluları onurlandırdığında ya da sekiz (!!!) yıldan kalma “trans*, ikili olmayanlar ve cinsiyet planı çocuklar” için bir tatil boş zamanları sunarsanız. Evet, bu rahatsız. Ancak: 128 EKD sinodalları, Almanya Protestanlarının yüzde 0,001'inden daha azını sağlıyor. Bahsedilen queer çocukları, her yıl 13.000 Protestan topluluğu tarafından düzenlenen binlerce yaşın altında.
Protestanlar en büyük bestecilerini elden çıkarmak istediğinde
Elbette, bu kendini yıkıcı klişe protestoları var. Örneğin, EKD Sosyal Bilimler Enstitüsü müdürü alt Semitizm temsilcisi Gerhard Wegner. Şimdi kültürel mücevherlerin mükemmelliğin tutku dönemini atmasını istedi: Johann Sebastian Bach'ın tutkuları. Artık listelenmemelidirler çünkü orada Yahudi karşıtı fikirler ortaya çıkıyor. Aslında, tutkularda “Yahudilerin” İsa'nın ölümünü sorduğu söylenir (bu genellemede yanıltıcıdır, çünkü elbette hepsi Yahudiler değildi). Bununla birlikte, bir Protestan'ın ağzından olduğu gibi, kastettiği gibi, sekiz ve kendi gümüşüne saygısızdır.
Birincisi, Bach tutkuları başka yerlerde İsa'nın ölümünden sorumlu Yahudiler değil, “Ben, ben, ben ve günahlarım” olduğunu duyuruyor. İkincisi: Artık Tutkulardan metinleri gerçekten sınıflandırabilen bir nüfus grubu varsa, o zaman sevgililer saatlerce Bach konserlerini yetiştirdi. Üçüncüsü: Tutkuları ortadan kaldırırsak, Yeni Ahit'in kısımlarını silmemiz gerekecekti, çünkü Bach onları alıntı yapar. Bu İncil'in sakatlanması olurdu. Dolayısıyla çözüm sadece: ortadan kaldırmak yerine yorum yapılabilir.
Bu nedenle Weg-Bach-Postulat hakkında soru sormak haklıdır. Ancak bu öfkede, bir şey altına girmekle tehdit ediyor: Kilisedeki çoğunluk kültürel hazine sandıklarını boşaltmayı bile düşünmüyor. Son birkaç haftanın bir dizi tutku performansı ve Good Cuma hizmetlerindeki tutkulardan binlerce alıntı bunu kanıtladı.
Yüzde 98'i unutma!
Protestanlar klişelerinden daha fazlasıdır. Bu da Hanover'da yaklaşan Kirchentag'ı da gösteriyor. Doğru, queer ve cinsiyete duyarlı diğer insan için yaklaşık iki düzine hizmet ve atölye var. Çocukların cinsiyet değişikliği için orada ilan edilmeyeceğini umuyoruz. Bu dayanılmaz olurdu.
Bununla birlikte, cinsiyet değişimi reklamcılığı ve Kirchentag olan trans kişiler için herhangi bir pastoral bakımı eşitlemek de dayanılmaz olacaktır. Queer olaylarının yüzde iki oluşturduğu 1.500 olaydan oluşuyor. Yüzde 98'i varlıklarında bir şekilde tanınmayı da hak etmedi mi?
Cliché BL'de olduğumuz yerde
Kontrolsüz göç için yıllarca tanıtılan kilisenin üstlerinin çalıştığı naiflik işe yaradı. Ve bazı gözlemciler bu Hıristiyanların altına girmek isteyip istemediğini merak ettiler.Ama yine de tüm resim çizilmedi. Aynı zamanda, tüm Protestan bölgesel kiliseler zulüm gören Hıristiyanlara bağlıdır, kilise yılında kendi Pazar günü var, burada tüm topluluklar ayrımcılığa uğradı. EKD'nin bile bir örgütü, Gustav Adolf fabrikası, Hıristiyan, özellikle Suriye gibi dünyanın dört bir yanındaki Protestan azınlıkları var. Hayır, Alman Protestan Kilisesi de yaşamak istiyor. Ancak bu, görünüşe göre hayatta kalma iradesi sadece tehditle artar.
Kilise politik olarak aktif olmalı, kısmen hesaplanmamış olmalıdır
Ve elbette: elbette, burjuva Hıristiyanları, evanjelik kilise liderleri, onlarca yıldır, onlarca yıldır, muhtemelen gelen Şansölyeyi ahlaki dışlama ile döktüklerinde, siyasetin büyük meselelerindeki yeşil kırmızı pozisyonlara atıfta bulunduklarında, etkisiz bir şekilde savaştılar.
Ancak tamamen apolitik bir kilisenin ne Hıristiyan ne de güvenilir olmayacağı da açıktır. Uluslararası katiller veya yoğun suçlular yaramazlık yaptıklarında İsa'nın takipçileri nasıl sessiz olmalı? Yaklaşık 800 milyon insan dünya çapında açlıkta ve yılda birkaç milyon açlıktan ölüyor mu? Siyasetimize, hatta engellerimize dikkat çekmeliler. Sadece taraflar arasında tartışmalı olan cevap – lütfen onları uzmanlara verin.
Ancak onları kırmızı-yeşil yumuşak noktalarına indirirsek kilise üstleri bile yanlıştır. Ancak, onları sadece medya aracılığıyla algılıyorsanız, çünkü (yani) bu indirimi yaptığını fark etmezsiniz. Medyayı bir piskopos veya bir cumhurbaşkanının vaazından alıntı yapın, daha sonra genellikle sağ -popülizm veya küresel ısınma konusunda sadece birkaç cümle.
Fakat kendinizi minber altına koyar ve tüm vaaz dinlerseniz, sık sık olacaksınız: Konuşmanın yüzde 50 ila 95'i siyasete adanmış değil, hayatınızı inanç, sevgi, umut yoluyla zenginleştirmek için.
Kiliseler hala yaşam onaylama, güven ve hayırseverlik gibi değerli ruh güçlerinin üretim tesisleridir. Bu dini yeterlilik, bazı papazların onu kaçırdığı zaman bile havada çözülmemiştir. Eğer vaaz o kadar düz olabilirse-bir Paul Gerhardt şarkısı söylenirse, “Joy bolluğu kutlar”, yine çok cesaret verici bir mesaj var. Çünkü şarkıyı 1666'da bestelediğinde, Gerhardt zaten dört çocuğu kaybetmişti. Ancak ahirette “bolluğu sevinç” vaadi ona bu tarafta güç verdi.
O, “Tanrı'nın sonunda bunu iyi yapacağına dair meydan okuyan umut” tarafından karşılandı. Ve bu her yerde, mezarda da uyanabilir. Rheinische Başkanı Thorsten Latzel, aksi takdirde kırmızı-yeşil hayran kulübünde şarkıcı olarak sıraladığımızlardan birini ifade ediyor.
